ლაშა გახარია

0
929

არ თმობს ზამთარი მზითევს:
მზეს ბეჭდად არათითობს;
მცივა, ლოლუა თითებს
მოპარულ ლეკვით ვითბობ.

გული ძლივს უცემს გულთან,
ტყავში გაუდის ნეკნი;
ხვალ გაეყიდათ, უნდა,
ეს თათლოკია ლეკვი.

რა ბირდაბირად ბარდნის…
მივდივარ მდგმურის მდგმური;
მიმყავს წკმუტუნა დარდი,
მიმაქვს ნაპოვნი პური…

ლაშა  გახარიას პოეზიიდან 

ლაშა მუხურში დაიბადა და მისი პოეზია მთის სუსხს, მდინარის დინამიკას და  ადგილობრივი მღვიმეების იდუმალებას ერთმანეტს თითქოს უზავებს და ჩვეულობრივი მუხურელი გლეხის უბრალოებით გვესაუბრება.

საბაქართული

შვილიშვილს საბა გახარიას
ეს სიტყვა გულში აყვავდა, ვით გულისაბას ყვავილი,
მერმე ხელებში აბალღდა  გულითვე ამოყვანილი.
ამირანის ძედ ვიოცე, როს ჩავამთვარდი თვალებში,
ავდექ და, დედიშობილა, გავფუთნე ცის ფართალებში.
ირმის რძე ჩამოვუწველე, არც ხოხბის დამიკლია და
ჯავრის ქვაც გავაკბეჩიე, როგორც კი დაკბილიანდა!
ღვთისმშობელს მოვანათლიე მცხეთას ნადუღი მირონით,
ფასკუნჯის ფრთებით ვუჭალე ლაჟვარდთა სანაპირონი;
უსუპის წარბი ვუმშვილდე, ვამშიე ფარ-ხმლის ხმარება,
დევს რომ უმხარა, გენახათ, იახსრის ახარხარება!..
რთველი ვართველე, რა რთველი  ხართვალა, მტევნებგიდელა,
ტანთ თუთარჩელა ვარჩიე, ღამე გავხადე  დინდგელა;
სამეფო კვართი ვუკვართე, კვერთხიც ვუკურთხე, ისეთი…
მთლა შიშით გადაბაბანდა უკურთხი სამიზგითეთი!
გულს გავეწონე: ეგების, ვადა იწითნოს _ ვადამდე!..
ორბის ფრთით შემოვუთარგე ნიკოფსით დარუბანდამდე…
`დედაენიდან” ამოვსხი ანბანსისხამა იები,
ხან სული მიუნიავა, ხან  წამწამ-ფარფალიები.
`სიტყვის კონაც” რომ გავშალე… ნეტაი, თავად გეხილათ,
ვით ალაღდა და აბაღდა  მაღლარ სიტყვათა ხეხილად!
ფარშევანგის ფრთა მოვართვი, ვით ვაკადრებდი ბატისას,
მაფშალიამაც ურშვინა, ჭირიმე იმ ნისკარტისა.
გულის გრაალით დავლოცე:  მტერიმც გეხილოს ძლეული,
ღვთის  ენად ამოგემხილოს ის ფარულ ზოსიმეული!..
აწ მართლა უნდა იმეფოს _ ვეფხისტყავშემოკვართულმა,
დედოფალსიტყვა მოჰგვარეთ, რომ ძეც შვას საბაქართულმა!
 

ლაშა 2004 წელს წავიდა ჩვენგან. პოეტის გარდაცვალების შემდეგ, 2005 წელს გამოვიდა მისი მეგრული ლექსების კრებული „ირიათონი“.

სამადლო თოვლი

“რა სასტიკია, რა სატირალი –
სხვის ქვეყანაში თოვლი პირველი.”
მირზა

არ შეგაგონო, გული ვით მიზამს:
ერთ იად არ ღირს, რაც უბარდნია;
არ იგუნდაო სხვის თოვლით, მირზა!
თოვლსაც… ქალივით დაგამადლიან.

იმ ქერა თმასაც შეგახსენებენ,
რომ შეაშფოთეს დალალ-შოლტები
და ლარიქსებზე მოქსოვილ ვნებებს
ჩამოატყდებათ სიზმრის ტოტები.

სხვა ღამისაა სანთლები არყის
და ლექსიც ცივი ცის ფოთოლია;
მშობლიურ თოვლის ფიფქადაც არ ღირს,
სხვის ქვეყანაში რაც უთოვლია.

 

 

სხედან: ლაშა გახარია, როზა ბერიკაშვილი (ლაშას მომავალი მეუღლე), მარინა დამენია, გოგი გოგოლაშვილი, თამაზ ხმალაძე.
დგანან: გოჩა ხუნდაძე, თამაზ ტყემალაძე, ანა ჭაბაშვილი, ავთანდილ გაფრინდაშვილი. 1970-71წწ.
 წყარო: https://forum.ge/?f=18&showtopic=34024691&st=15

წუხელ დავწერე ლექსი, პატარა,
ბუწუწა, როგორც ბაბუაწვერა;
ისე დაცალა გული – მათარა…
ნეტავი, სულაც არ დამეწერა.

რითმები წყალში გადამიყარა,
იჩარირამა ქუჩის ჩინართან…
არც შემიძულა, არც შემიყვარა
და მერე… ჩუმად გაუჩინარდა.

საით წავიდა, სად წაპანტალდა,
ვის ჩაებარტყა ბუდე–უბეში…
ხომ არ გინახავთ ლექსი – ტანტალა –
სულის ცრემლი და გულის ნუგეში?..

მუზამ ბოლომდე დამაღალატა:
ლექსები ვერც აქ მოვისახადე…
ოცდამესამეს ვიცვამ – პალატას,
ოცდამეორე სხვაგან გამხადეს.გაბორჯღილი ვარ ჯვარზე იმ ბორჯით…
ვერ გარდმომხსნიან თვით სატანებიც.
არა უშავს რა: თუკი კიბო მჭირს…
ლუდსაც ხომ უნდა – მისატანები.უკვე ბედთანაც აღარ ვნიძლაობ,
სიკვდილს სიფათში ვენაფაზები
და ყელში ლექსად ამომდის ძმაო,
ამ წუთისოფლის მეტასტაზები.
 საიტის ფორმატიდან გამომდინარე  ამ ჩანაწერში  ყველა ლექსს  ვერ განვათავსებთ,  ჩვენს ფბ გვერდზე     იქნება  სპეციალური ალბომი, რომელიც პერიოდულად განახლდება.  ლაშას კიდევ ერთი ლექსი ( კითხულობს  შოთა წურწუმია)

ლაშა გახარია სოხუმზე

კომენტარები