1.3K უკვე აცივდა, თოვას აპირებსდა თვლემს კუთხეში ჩემი ნავთქურა,მე ეს ამბავი სულ არ მაკვირვებს,დღისით და ღამით ვანთებ ნათურას. ისევ შორეულ ოცნებას მივსდევ,უმთავრეს ვუხმობ, უმჯობეს ველი,სულს თითო რამე ყოველთვის მივსებსგასამხელი და თვალასახელი. მე მზის იქითაც ვხედავდი ზოგჯერმზეს და მას ვთვლიდი მნათობმნათობად.მე ნავთქურასაც ვზოგავდი ზოგჯერზამთარში და მზის ხმები მათბობდა…გადადიოდნენ გზად სახეებიგამოქარულნი ცივი ქარებით.ითოშებოდნენ ბნელი დღეებითგაუღებელი, მძიმე კარები. მე მზის იქითაც ვხედავდი ზოგჯერ… 1960წ 0 FacebookTwitterEmail chkhorotskuge previous post “ჭკვიანი სახლი”ს მონტაჟი უკვე ჩხოროწყუშიცაა შესაძლებელი next post აპოლონ ადონია – “ოსურიშ გური”
